Podjęcie decyzji o dokonaniu zabezpieczenia przed ryzykiem kursowym wymaga wcześniejszego zdefiniowania charakteru ryzyka oraz rodzaju i wielkości elementów firmy narażonych na to ryzyko. 

Zrozumienie ryzyka stanowi klucz do pomyślnego zarządzania ryzykiem walutowym. Jest to połączenie wielu elementów w jedną całość, której celem jest wyeliminowanie lub częściowe ograniczenie strat, jak również uzyskiwanie oczekiwanych przychodów z inwestycji.
W procesie zarządzania ryzykiem walutowym można wyróżnić następujące etapy:

- identyfikacja ekspozycji, która polega na przeprowadzeniu analizy i rozpoznaniu ryzyka występującego w przedsiębiorstwie;
- pomiar ryzyka za pomocą narzędzi opisanych powyżej tj. odchylenia standardowego, średniego odchylenia od planu, czy najpopularniejszej metody VAR;
- określenie rozmiaru ekspozycji walutowej, która będzie zabezpieczana (częściowe lub całkowite zabezpieczenie);
- określenie pożądanego profilu ryzyka w przedsiębiorstwie;
- określenie odpowiedniej strategii zabezpieczającej daną kategorię ryzyka walutowego, celu jaki ma spełnić dana strategia oraz określenie maksymalnej kwoty, jaką przedsiębiorstwo jest skłonne zapłacić za dokonanie transakcji zabezpieczającej pozycję walutową;
- ustalenie punktu odniesienia (benchmarku) do oceny skuteczności danego zabezpieczenia kursu walutowego.

Osoba zarządzająca ryzykiem walutowym w przedsiębiorstwie ma do wyboru trzy rodzaje strategii zabezpieczających pozycję walutową:

- strategia polegająca na zaniechaniu używania jakichkolwiek instrumentów zabezpieczających ryzyko walutowe. Musi to być świadoma decyzja danego przedsiębiorstwa, a nie decyzja, która wynika z niewiedzy na temat możliwości zabezpieczania kursu walutowego. Można tu przytoczyć szereg firm, którym udała się taka strategia. Wystarczy przypomnieć, że w lipcu 2002 roku mieliśmy drastyczne osłabienie wartości PLN i wszystkie firmy eksportujące, które wcześniej podjęły decyzję o niezabezpieczaniu kursu walutowego, odniosły swego rodzaju sukces.

- strategia polegająca na pełnym zabezpieczeniu pozycji walutowej firmy. Jest ona racjonalna tylko w przypadku tych firm, które z dużym prawdopodobieństwem są w stanie przewidzieć zapotrzebowanie na daną walutę, czy w przypadku eksporterów – ilość waluty, którą będą zmuszeni sprzedać w danym okresie. Takie rozwiązanie jest dobre w sytuacji, gdy firma ma zakontraktowane transakcje walutowe i chce operować na stałej marży, tzn. bez względu na to, jak będą wyglądały kursy walutowe w przyszłości, firma będzie miała zagwarantowany stały profit na swoich produktach. Należy jednak bardzo uważać z zabezpieczaniem 100% swojej ekspozycji ze względu na fakt, że w przypadku, gdy jakaś transakcja nie dojdzie do skutku, firma będzie narażona na ryzyko kursowe, którego chciała uniknąć

- najbardziej jednak optymalną z punktu widzenia polskich przedsiębiorców strategią zabezpieczania kursu walutowego jest strategia polegająca na częściowym zabezpieczeniu pozycji walutowej. Dokonując zabezpieczenia ryzyka na część potrzebnej kwoty dokonujemy tzw. dywersyfikacji ryzyka. W przypadku, gdy firma jest importerem i zdecyduje się na zabezpieczenie 50% swojej ekspozycji, a PLN osłabi się względem obcej waluty, to firma straci na części niezabezpieczonej, ale zyska na części zabezpieczonej przed ryzykiem kursowym i podobnie, gdy PLN umocni się – firma straci na części zabezpieczonej, ale zyska na części pozostawionej bez zabezpieczenia.
Niezabezpieczenie całości ekspozycji danej firmy – pozwala na dalsze zabezpieczanie w momencie, gdy kurs walutowy poprawi się (restrukturyzacja transakcji zabezpieczających).

Kadra kierownicza ma jeszcze wiele do narobienia, jeśli chodzi o styl zarządzania polskimi firmami, jak również, jeśli chodzi o wiedzę na temat instrumentów zabezpieczających ryzyko walutowe, czy wiedzę na temat samych firm i ich potrzeb. Często zdarza się w praktyce, że menedżerowie nie są w stanie odpowiedzieć na kluczowe pytania typu: jaką ekspozycję walutową ma dana firma, czy dana firma ponosi realne ryzyko kursowe, jakie są potrzeby walutowe danej firmy w okresie powyżej jednego miesiąca itd.
Należy przyznać, że dużo się zmieniło pod tym względem w ostatnich czasach. Wiele firm było zmuszonych do ograniczenia, czy nawet zaprzestania swojej działalności.

Przy ustalaniu odpowiedniej strategii zabezpieczającą należy zwrócić uwagę na następujące elementy:

- stosunek do ryzyka osób decydujących w przedsiębiorstwie (skłonność, awersja);
- typ ekspozycji walutowej;
- rozmiar ekspozycji walutowej;
- stabilność waluty, którą firma będzie ewentualnie zabezpieczać;
- okres, w którym dana ekspozycja walutowa ma być zabezpieczona;
- wiedza fachowa i zdolność do podejmowania decyzji osób odpowiedzialnych w firmie za ryzyko walutowe;
- możliwość stosowania instrumentów pochodnych oraz rzeczywistego/ nierzeczywistego zakupu walut bez zawierania transakcji handlowych;
- stosunek udziałowców do ryzyka walutowego.

Aby proces zarządzania ryzykiem powiódł się, osoby odpowiedzialne za ryzyko walutowe w firmie muszą nadzorować utrzymywanie określonego i pożądanego profilu ryzyka, określać najlepszą z możliwych strategię zabezpieczającą, wybierać instrumenty pozwalające na realizację takiej strategii i otrzymywać wiarygodną wycenę poszczególnych instrumentów.
Wybór instrumentów zawsze powinien zależeć od poziomu wiedzy managera w zakresie funkcjonowania instrumentu, wyceny, wpływu na aspekty księgowe oraz podatkowe.

Kontrola i nadzór są równie istotnymi częściami zarządzania ryzykiem, jak dobór samych instrumentów. Przedsiębiorstwo musi określić:

- osobę autoryzowaną do ustalania parametrów strategii zabezpieczającej,
- osobę o uprawnieniach do występowania w roli przedstawiciela podmiotu w kontaktach z instytucjami finansowymi oferującymi produkty zabezpieczające,
- akceptowane strony (instytucje) oraz limity inwestycyjne dla każdej z nich,
- częstotliwość oceny ryzyka sfer (ekspozycji), które mają być zabezpieczane,
- proces monitoringu przepływu środków (strumieni) odnoszących się do zawartych transakcji zabezpieczających,
- dokumentację niezbędną do kontrolowania zawieranych transakcji.

Rynek walutowy reaguje w sposób zrozumiały na dostępne dla wszystkich wskaźniki gospodarcze, a wielkość i różnorodność uczestników zapewnia szeroki rozrzut i wysoką płynność. Silne wahania cen na rynku, spowodowane publikowaniem różnorodnych wskaźników makroekonomicznych takich jak poziom inflacji, poziom deficytu rachunku bieżącego, czy produkcja przemysłowa, zmusiły managerów do zwrócenia większej uwagi na rynek walutowy.
Obecnie występujący trend do łączenia kapitału pochodzącego z różnych rynków zmusza zarówno banki, jak i przedsiębiorstwa do podejmowania decyzji dotyczących zarządzania ryzykiem kursowym.