Na gospodarkę europejską składa się 48 państw oraz 665 milionów ludności. Jak na każdym kontynencie zamożność i dobrobyt europejczyków jest zróżnicowany, ale warto zaznaczyć, że większość najbiedniejszych regionów Europy jest w znacznie lepszej sytuacji ekonomicznej niż najbiedniejsze regiony w innych częściach świata biorąc pod uwagę PKB czy standardy życia.

Różnica w dobrobycie poszczególnych krajów europejskich jest szczególnie widoczna poprzez podział na Wschód i Zachód. Po drugiej wojnie światowej w wyniku czynników geopolitycznych ukształtował się podział Europy, który na kolejne 45 lat ustanowił ład społeczny i gospodarczy. Europa Zachodnia  dzięki ogromnemu wsparciu ze strony USA poprzez m.in.: plan Marshalla zdołała odbudować swoje państwa i gospodarki i wejść na ścieżkę szybkiego rozwoju gospodarczego oraz zaadaptowała model wolnorynkowy. Podczas, gdy Europa Wschodnia została wcielona do strefy wpływów Wielkiego Brata ZSRR, co na wiele lat przekreśliło szanse rozwoju, a w konsekwencji doprowadziło do ogromnej zapaści gospodarczej w byłych państwach post sowieckich. 

Zmiany po 89 roku i upadek komunizmu doprowadziły do ponownego zjednoczenia Europy oraz stworzyły nowe szanse. Przyjęcie zasad wolnorynkowych było bardzo kosztowne, ale 17 lat po zmianie systemu na pewno przyniosły wiele pozytywnych korzyści.

Dzisiaj sercem Europy jest Unia Europejska, która skupia 25 państw członkowskich, a w dalszej przyszłości zapewne rozszerzy się na kolejne państwa. Jako jednolity rynek Unia Europejska tworzy największą gospodarkę na świecie. Największą gospodarką europejską są Niemcy, które zajmują trzecie miejsce na świecie pod względem nominalnego PKB. Głównym celem UE jest obecnie wyrównywanie szans pomiędzy krajami członkowskimi, jak również liberalizacja rynków w zakresie dowolnego przepływu kapitału, pracy i ludzi.

Z danych makroekonomicznych największe znaczenia mają wskaźniki ZEW oraz IFO obrazujące nastroje przedsiębiorców w Niemczech.